Sinds de oliecrisis ( begin van de jaren '70 ) is het vermogen nodig om de woningen te verwarmen steeds gedaald. De huizen werden steeds beter geïsoleerd; ketels, branders en regulaties werden extreem geperfectioneerd ...  .

Vandaag de dag slaagt men er in een optimaal verwarmingscomfort te bekomen met half zoveel energie als 25 jaar geleden. 15 Tot 20 kWatt voldoet vaak om een gemiddelde woning te verwarmen.

Het gemiddeld verbruik aan warm water per inwoner daarentegen, ging in 25 jaar drastisch omhoog. De badkamers zijn luxueuzer, de moderne kranen en douches vragen een hoger debiet en het aantal tappunten is doorgaans groter.

Tal van fabrikanten ( en installateurs ) heeft deze evolutie verkeerd ingeschat en vinden zelfs nu nog dat sanitair warm water een bijzaak is.

	Het mopperen dat de warm water reserve opgebruikt is,
	het met koud water onder de douche verrast worden,
	de onvoorziene variaties in het warm water debiet en
	het ongeduldig vullen van het bad ( quasi druppel per druppel )

zijn situaties die veel mensen nog altijd zullen herkennen. ACV heeft de oplossingen en de know how, ze zijn zelfs niet duur.

Inhoud is kwestie van comfort. Alleen moet U rekening houden met:

	het maximaal beschikbaar vermogen bij een doorstroomsysteem
	of het vermogen voor de heropwarming ( het warmte-oppervlak ) en de buffer-temperatuur bij een boiler.

De grafiek toont ons dat het perfect mogelijk is aan dezelfde warm waterbehoeften te voldoen:

	zowel met een doorstroom-systeem ( ten minste indien het vermogen groot genoeg             is ) en zonder één liter reserve-vooraad,
	als met een electrische boiler van 300 liter ( met zeer klein vermogen, vb. 4 kW ).

Gezien het grote risico voor verkalking zijn beide voorgaande systemen weinig betrouwbaar.

Voorbeeld: we veronderstellen dat het voedingswater ( distributiewater ( stad ), steenput ... ) een temperatuur heeft van 10 °C. Deze veronderstelling zal in de winter zelfs NIET eens waar zijn.

	De beide kindjes gaan in bad: een gemiddeld bad ( vb. 180 x 80 x 43, met één      volwassen persoon erin ) vraagt +/- 140 liter aan 43 °C. Het vullen mag naar ons       menig niet langer duren dan 10 minuten. Met een doorstroom-systeem vraagt dit een NUTTIG vermogen van +/- 32 kW.
	Papa, neemt een gewone douche ( 8 liter / minuut aan 38 °C ) en dit gedurende 10   minuten ( want papa is nog niet goed wakker of heeft een heel zware week achter de     rug ... ). Dit vraagt nogmaals +/- 16 kW.
	Wij hebben heel veel respect voor mama die de gootsteen ( +/- 55 °C ) wil opvullen om de vaat te doen, maar daar houden wij nog niet eens rekening mee.

U ziet, deze niet uitzonderlijke situatie vraagt een doorstroomtoestel van +/- 48 kW. U zal voor meer souplesse een compromis moeten kiezen tussen STOCKAGE en VERMOGEN. Het Tank-in-Tank - systeem van ACV ( boilers en in het bijzonder de types Delta en Heat Master ) waarborgt met een uiterst kleine reserve ( buffer) en NORMAAL vermogen Uw sanitair comfort. Tevens worden het onderhoudsverlies en de plaatsinname gelimiteerd.

Gezien het zuurstofgehalte is drinkwater een corrosief medium.

Wat is corrosie eigenlijk? De chemische reactie waarbij metaalionen in oplossing gaan, ze geven elektronen af en vormen daarbij oxiden. In het geval van ijzer dus ijzeroxide, meestal "roest" genoemd.

Om boilers hiertegen te beschermen zijn er 2 mogelijkheden: kiezen voor

	op zijn minst het emailleren van stalen boilers gecombineerd met kathodische corrosiebescherming of
	beter nog: ROESTVRIJSTALEN boilers ( INOX).

De hechting van de emaillaag ( en dus de levensduur van de boiler ) is afhankelijk van de werking van de boiler ( bewegingen ten gevolge van drukvariaties ) en eventuele foutjes bij de productiemethoden. Email is in feite een glaslaag en dus breekbaar: het afschilferen aan randen is een veel voorkomend probleem, zeker aan de toegangsflens om de boiler te onderhouden. Tevens heeft een emaillaag STEEDS de neiging om dunne barstjes te vertonen. Deze plaatsen van onvermijdelijke foutjes worden bijkomend kathodisch beschermd tegen corrosie.

De neiging van het blootliggend staal om elektronen af te geven en zich op te lossen, wordt tegengegaan door een stroom te creëren in de tegengestelde richting. Dit kan op 2 manieren gebeuren:

	met een galvanische "opofferings"-anode die bestaat uit een onedeler metaal dan ijzer, meestal magnesium, ofwel
	via een zwerfstroomanode.